Interview Femke Schinkel

Voetballen na een voorste kruisband blessure, ik móest gewoon terug op het veld staan.

Femke Schinkel ergste nachtmerrie bleek waarheid. Ze scheurde haar voorste kruisband af tijdens een voetbalwedstrijd. Ze wilde koste wat het kost weer voetballen, dus een operatie was de enige optie. Ruim een jaar revalideerde ze bij SMC Amersfoort om weer top fit op het voetbalveld te staan. Een lange weg, maar blij dat ze deze fase nu achter zich kan laten en weer met de dames een balletje kan trappen op het veld.

Voetbal SMC

Hoe gebeurde het dat je je kruisband afscheurde? 

Dat was tijdens een uitwedstrijd in Arnhem. Ik liep mee met de tegenstander naar de achterlijn. Als verdediger probeer je de paaslijn af te schermen, en dat deed ik. Toen mijn tegenstander plotseling van richting veranderde, bleef mijn linkervoet in het kunstgras steken terwijl mijn lichaam met haar meeging. Ik hoorde een harde “pop” en viel meteen op de grond. Ik wist eigenlijk meteen wat er aan de hand was, omdat mijn vader ooit dezelfde blessure had gehad en zijn verhaal me te binnen schoot. 

Hoe verliep je revalidatie? 

De eerste zes weken na de operatie waren behoorlijk zwaar. Ik moest twee krukken gebruiken, ik kon geen scooter rijden en was erg afhankelijk van anderen. Gelukkig ging ik 3 dagen na de operatie twee keer per week naar SMC Amersfoort. Ik kreeg oefeningen mee om thuis te doen, gericht op kracht en flexibiliteit. 

De zwelling verminderde na een paar weken en uiteindelijk bleef er slechts een klein spoortje over. Na een paar maanden ging ik vier keer per week naar SMC. Dat was best zwaar naast mijn studie en werk en kostte veel tijd. Ik trainde zowel in een kniegroep als individueel, waarbij we steeds meer gewichten toevoegden om mijn been sterker te maken. 

Over het algemeen verliep mijn revalidatie goed, maar het lastigste was dat mijn kracht niet zo snel terugkwam als ik had gehoopt. Ik ben nu klaar bij de fysio, maar het komt nog wel op mij aan om naar de sportschool te gaan. Zodat ik mijn kracht kan behouden en kan door trainen om nog meer kracht op te bouwen. 

Wat waren de hoogte punten? 

Het moment dat ik met Rosanne en Germen het veld op ging om met de veldtrainingen te beginnen, was geweldig. En natuurlijk was het fijnste moment toen ik mijn eerste wedstrijd weer kon spelen, zelfs al was het maar voor een kwartier. 

Welk deel vond je het zwaarste? 

Ik denk rond de vijfde en zesde maand. Je zit dan op de helft van de revalidatie en gaat vier keer per week naar de fysio – twee keer voor veldtraining en twee keer binnen. Op dat punt was ik er eigenlijk helemaal klaar mee, maar je moet doorzetten omdat je weer wilt voetballen.  

Hoe bleef je toch al die tijd gemotiveerd om door te gaan? 

Ik bleef gemotiveerd door steeds in mijn hoofd te herhalen waarvoor ik het deed. Sinds mijn zesde voetbal ik al, en ik was negentien toen het gebeurde. Ik móest gewoon terug op het veld staan. Daarnaast hielp het enorm dat de fysiotherapeuten heel aardig en betrokken waren. Ze waren net zo gemotiveerd als ik om mij terug het veld op te krijgen. Hun steun en positieve houding gaven mij de extra motivatie die ik nodig had om door te zetten. 

Wanneer ben je gaan opbouwen met het voetbal? 

Ik begon weer met wedstrijden spelen op 7 april bij vrouwen 2, waar ik het laatste kwartier mocht spelen. De daaropvolgende wedstrijd bouwde ik op naar drie kwartier en de week daarna speelde ik een volledige wedstrijd. Mijn eerste wedstrijd met vrouwen 1 was op 12 mei, waar ik meteen een hele wedstrijd speelde. Dat ging eigenlijk best wel goed.   

Heb je je spel nog aangepast na deze blessure? 

Ik speel in dames 1 van Vv Hoogland. Meteen weer aansluiten bij dit team was niet de beste keuze. Mede door het hoge niveau en het feit dat ik anderhalf jaar lang geen wedstrijden had gespeeld. Daarom begon ik bij dames 2, waar ik rustig kon inkomen. Het verrassende was dat toen ik voor het eerst weer op het veld stond, ik het gevoel had dat ik nooit was weggeweest. Dankzij vijf maanden veld trainen voelde het spelen van een wedstrijd helemaal niet vreemd meer. 

Heb je nog tips voor mensen die in hetzelfde schuitje zitten als jij toen zat? 

Mijn tip is om niet te snel alles te willen doen. Geduld hebben is cruciaal, want revalidatie kan gepaard gaan met tegenslagen. Maar onthoud dat elke tegenslag uiteindelijk ook weer een positieve wending kan hebben. Blijf geduldig en werk hard om terug te keren naar je sport. Dat is uiteindelijk waar je het allemaal voor doet.